“Ik was niet bang voor mensen. Ik was bang voor wat ze na afloop over me zouden denken.”
Hoe het eruitzag
Ik ging wel naar feestjes. Ik stond dan bij de keuken, hielp met glazen, en ging om half elf naar huis met een hoofd vol nabesprekingen.
Daarna lag ik in bed zinnen terug te draaien. Waarom zei ik dat. Waarom lachte ik zo hard.
Wat de behandeling was
Ik verwachtte praten over zelfvertrouwen. Het werd oefenen. Expres iets doen wat ik eng vond en kijken wat er echt gebeurde: in een winkel de weg vragen, in een groep als eerste iets zeggen, expres een keer iets stoms zeggen.
Die laatste was de belangrijkste. Er gebeurde namelijk niets. Niemand keek raar, niemand zei er iets over.
Wat er nu anders is
Ik heb nog steeds een spanning voor een feest. Ik bereid geen gesprekken meer voor.
Ik ben laatst als eerste weggegaan zonder een reden te verzinnen. Dat is voor mij een grotere overwinning dan het klinkt.
Wat hielp
- Oefenen in het echt, niet praten over zelfvertrouwen
- Expres iets onhandigs zeggen en zien dat er niets gebeurt
- Een groep waarin iedereen hetzelfde herkende
Wat niet hielp
- Van tevoren gesprekken uitschrijven in mijn hoofd
- Alcohol om de eerste twee uur door te komen
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.