“Ik was fulltime aan het genezen. Daar kwam ik niet aan leven toe.”
Vechten als dagtaak
Ik heb zeven jaar pijn in mijn onderrug en een periode van somberheid daarbovenop. Mijn hele dag ging over minder pijn. Elke afspraak, elke oefening, elk supplement.
Het effect was dat mijn leven kleiner werd. Geen weekend weg, want misschien. Geen borrel, want als het opspeelt.
De verschuiving
In ACT vroeg mijn behandelaar wat ik zou doen als de pijn er gewoon bij hoorde. Ik werd kwaad. Alsof ik het moest accepteren en opgeven.
Later snapte ik het onderscheid. Ik hoef de pijn niet goed te vinden. Ik hoef alleen te stoppen mijn leven ervan afhankelijk te maken.
We hebben opgeschreven wat belangrijk voor me is: opa zijn, buiten zijn, iets maken met mijn handen. Daar zijn opdrachten uitgekomen die ik echt heb gedaan.
Waar ik nu sta
De pijn is niet weg, iets minder wel. Wat wel weg is: het idee dat mijn leven pas begint als het over is.
Ik bouw met mijn kleinzoon een boomhut. Op sommige dagen twintig minuten. Dat is genoeg.
Wat hielp
- De vraag: wat zou je doen als de klacht erbij hoorde?
- Opschrijven wat echt belangrijk is en daar opdrachten van maken
- Kleine dingen doen op slechte dagen in plaats van niets
Wat niet hielp
- Nog een behandeling zoeken die het helemaal zou oplossen
- Acceptatie opvatten als opgeven
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.