“Overdag was ik iemand die het redde. 's Nachts was ik iemand die alles had achtergelaten.”
Alles op orde, behalve ik
Na twee jaar had ik werk, een kamer en een taalcertificaat. Mensen zeiden: je doet het geweldig. Dat klopte, en het was ook niet het hele verhaal.
Ik sliep slecht. Ik schrok van harde geluiden op straat. En ik voelde iets wat ik toen niet kon benoemen: schuld dat het mij goed ging.
Waarom ik geen hulp zocht
In mijn familie praat je niet over je hoofd. Je bent sterk, je zorgt, je klaagt niet. En ik dacht: er zijn mensen met veel ergere verhalen dan ik.
Uiteindelijk ging ik omdat ik mijn werk niet meer goed kon doen. Dat was voor mij een reden die telde.
Wat hielp
Ik heb EMDR gedaan voor twee herinneringen. Ik was sceptisch, en na drie sessies waren de beelden minder scherp. Ze zijn er nog, ze pakken me niet meer vast.
Wat minstens zoveel deed: voetballen op donderdag. Een team waar ik gewoon een verdediger ben en niemand naar mijn verhaal vraagt.
En een tolk bij de eerste gesprekken. Ik spreek goed Nederlands voor de bakker, niet voor mijn binnenkant.
Wat ik nu tegen anderen zeg
Hulp vragen is niet zwak. Het is hetzelfde als een dokter bezoeken voor je knie.
En zoek een plek waar je niet je verhaal bent, maar gewoon iemand die meedoet.
Wat hielp
- EMDR voor twee herinneringen die bleven terugkomen
- Een tolk bij de eerste gesprekken
- Wekelijks sporten in een team
- Toestemming van mezelf dat het mij goed mag gaan
Wat niet hielp
- Mijn klachten vergelijken met wat anderen hebben meegemaakt
- Alles wegwerken met nog meer diensten draaien
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.