“Ik hield haar vast en dacht: ik pas op iemand anders haar baby.”
De stilte
Ik deed alles goed. Voeden, verschonen, wandelen met de kinderwagen, foto's sturen. En ik voelde niets. Geen verdriet, geen liefde. Alsof ik naar mijn eigen leven keek door glas.
Waarom ik niks zei: ik was bang dat ze zouden denken dat ik geen goede moeder was. Dat is de grootste reden dat het zo lang duurde, en ik weet nu dat ik daarin niet de enige ben.
Eén vraag
Bij het consultatiebureau vroeg iemand niet hoe het met de baby ging, maar hoe het met mij ging. En toen ik zei 'goed', vroeg ze het nog een keer.
Twee weken later zat ik bij een psycholoog met ervaring in de periode rond bevallen. Zij zei binnen tien minuten: dit is behandelbaar en het komt vaak voor. Ik heb daar in mijn jas gehuild.
Hoe het beter werd
Gesprekken, en een groep met andere moeders in dezelfde situatie. Die groep was voor mij het belangrijkste. Iemand zei: ik heb er ook aan gedacht om weg te lopen. Toen viel de schaamte eraf.
Verder heel praktisch: 's nachts om beurten, één keer per week vier uur alleen. Slaap is geen luxe in die periode, het is behandeling.
Mijn dochter is nu twee. De band is er gewoon. Ik was niet te laat.
Wat hielp
- Iemand die twee keer vroeg hoe het met mij ging
- Een behandelaar met ervaring rond zwangerschap en bevalling
- Een groep met moeders die hetzelfde zeiden
- Slaap serieus nemen als onderdeel van herstel
Wat niet hielp
- Doen alsof het geluk hoorde te komen
- Alleen tips over routines
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.