“Het rare was: ik kon niet uitleggen wat er mis was. Er was niks gebeurd. En toch kon ik de trap niet meer op.”
Hoe het begon
Ik werkte in de zorg, ik was goed in mijn werk, en ik zei nooit nee. Dat klinkt als een compliment, maar het was mijn manier om nergens over na te hoeven denken. Er was altijd een dienst te draaien, altijd iemand die me nodig had.
De eerste signalen waren klein. Ik las een mail drie keer voordat er iets binnenkwam. Ik werd wakker met een hartslag die niet bij liggen paste. Ik huilde in de auto en was dan bij de voordeur weer in orde.
De dag dat het stopte
Op een woensdag stond ik in de supermarkt en wist ik niet meer waarvoor ik gekomen was. Niet vaag, echt niet. Ik heb mijn mandje neergezet en ben naar huis gelopen. Twee weken later zat ik bij de huisarts en zei ik voor het eerst hardop: ik kan niet meer.
Wat me hielp aan die afspraak was niet de diagnose. Het was dat ze niet schrok. Ze zei: dit zie ik vaak, en het duurt langer dan je wil. Dat tweede was eerlijk en daardoor kon ik het aan.
Wat herstel echt was
Ik kreeg gesprekken bij een psycholoog, cognitieve gedragstherapie. In het begin dacht ik: ik heb geen gedachten om te veranderen, ik heb slaap nodig. Later snapte ik het. Mijn hoofd stond vol met regels die niemand mij had opgelegd. Als ik nu stop, val ik door de mand. Als ik nee zeg, ben ik geen fijne collega.
Naast de therapie ben ik gaan wandelen. Elke dag, ook als het niks deed. Drie maanden lang deed het niks. Toen begon het iets te doen.
De terugval kwam in maand vijf, toen ik weer half was begonnen. Ik dacht dat ik gefaald had. Mijn psycholoog zei: je bent niet terug bij nul, je hebt alleen je oude tempo teruggepakt. Dat is voor mij het belangrijkste inzicht van het hele traject geweest.
Wat ik nu anders doe
Ik werk 32 uur en dat blijft zo. Ik heb één avond in de week waarin niets gepland staat, en dat is niet flexibel. Als iemand vraagt of ik iets kan overnemen, zeg ik: ik laat het je morgen weten. Die ene nacht ertussen heeft me meer opgeleverd dan welke tip ook.
Ik ben niet 'de oude Sanne' geworden. Dat was ook nooit het doel, snap ik nu.
Wat hielp
- Een huisarts die niet schrok en eerlijk was over de duur
- Cognitieve gedragstherapie, vooral het onderzoeken van eigen regels
- Elke dag wandelen, ook als het nog niks leek te doen
- Terugval uitleggen als oud tempo, niet als falen
Wat niet hielp
- Twee weken vakantie als oplossing
- Slaapapps en tracken; ik ging mijn nachten beoordelen
- Mensen die zeiden dat ik moest 'leren relativeren'
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.