“Ik was niet bang om dood te gaan. Ik was bang om het niet aan te zien komen.”
Eerst dacht ik dat het mijn hart was
De eerste aanval kwam in de auto op de A2. Zweet, tintelende handen, het gevoel dat de weg smaller werd. Ik ben naar de dichtstbijzijnde afrit gereden en heb 112 gebeld.
Hartfilmpje goed, bloed goed, alles goed. Ik ging naar huis met een briefje en het gevoel dat niemand me geloofde. Daarna vermeed ik snelwegen. Toen files. Toen de auto.
Het gesprek dat kantelde
Bij de psycholoog tekende hij het uit: adrenaline, ademhaling, koolzuur, tintelende handen. Geen mysterie, gewoon een alarmsysteem dat te vroeg afgaat.
Daarna hebben we het opgezocht. Letterlijk: rustig zitten, snel ademen, voelen dat de tintelingen komen. Ik vond het verschrikkelijk en het was het meest genezende wat ik gedaan heb. De aanval was niet mijn vijand; mijn vermijden was het probleem.
Hoe het nu is
Ik rijd weer. Twee keer sinds vorig jaar voelde ik het opkomen; ik ben blijven rijden en het zakte. Dat had ik nooit geloofd toen ik in die berm stond.
Ik houd wel iets over: ik slaap slecht als ik te lang niets deel. Dus ik voetbal en ik praat na de wedstrijd. Niet diepzinnig. Wel genoeg.
Wat hielp
- Uitleg over wat er lichamelijk gebeurt tijdens een paniekaanval
- Stap voor stap opzoeken wat ik vermeed, met een therapeut erbij
- Ademhaling langzamer, niet dieper
- Ergens wekelijks komen waar ik gewoon meedoe
Wat niet hielp
- Nog een keer bloed laten prikken voor de zekerheid
- Symptomen googelen om drie uur 's nachts
- Beloven dat ik het "gewoon niet meer zou doen"
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.