“Ik was niet bang voor de bevalling. Ik was bang voor het moment dat het stil werd in die kamer.”
Iedereen was blij, ik was elders
Mijn dochter is gezond. Dat kreeg ik veel te horen en het is waar. Maar mijn hoofd bleef in die verloskamer hangen: het alarm, mensen die opeens sneller praatten, het rolbed.
Maanden later reed ik met een omweg naar mijn werk omdat de route langs het ziekenhuis liep. Dat vond ik gek van mezelf. Ik dacht: ik ben gewoon een aansteller met een gezond kind.
De eerste sessie
Ik verwachtte praten. Het was vooral kijken en voelen. Ik moest de ergste seconde vasthouden, voor mij die stilte, en tegelijk haar hand volgen met mijn ogen.
Het klonk als iets uit een obscure hoek. Toch is het een behandeling die in de richtlijnen staat voor posttraumatische klachten, dat heb ik opgezocht voordat ik begon. Dat gaf me rust om het serieus te proberen.
Na twintig minuten was ik doodmoe en misselijk. Die avond heb ik geslapen als een blok, voor het eerst in een jaar.
Wat er veranderde
Het gekke is: ik weet nog precies wat er gebeurde. De film is niet gewist. Maar als ik eraan denk, spant mijn buik niet meer aan. Het is een gebeurtenis geworden in plaats van een alarm dat nog aan staat.
Bij sessie vijf kwam er iets onverwachts naar boven: hoe alleen ik me had gevoeld toen mijn man met de baby meeging. Dat bleek meer lading te hebben dan het alarm zelf.
Wat ik zou zeggen tegen iemand die twijfelt
Plan geen belangrijke dingen na een sessie. Ik was er twee dagen wat wazig van.
En: je hoeft geen oorlog te hebben meegemaakt. Als iets in je lijf blijft hangen, is dat genoeg reden om het te laten behandelen.
Wat hielp
- Vooraf opzoeken dat EMDR in de richtlijn staat
- Een behandelaar die de bevalling niet goedpraatte
- Sessies aan het eind van de dag, met een rustige avond erna
- Ruimte voor het gevoel eronder: alleen zijn, niet alleen de schrik
Wat niet hielp
- "Maar ze is toch gezond?", hoe goed bedoeld ook
- Zelf de beelden proberen weg te duwen
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.