“Iedereen zei dat je een dieptepunt nodig hebt. Ik had er geen. Ik had alleen genoeg van mezelf.”
Onopvallend genoeg om door te gaan
Ik dronk nooit op een verkeerd moment. Dat maakte het makkelijk om te zeggen dat er niks was. Maar mijn avonden waren al om zeven uur klaar met denken, en dat was het punt.
Mijn dochter vroeg een keer of ik op haar toneelstuk wilde komen zonder de auto te nemen, zodat ik kon drinken. Ze zei het aardig. Het bleef hangen.
De groep
Ik ben naar een groep gegaan bij de verslavingszorg. Wat werkte was dat niemand indruk probeerde te maken met zijn verhaal, en dat niemand vroeg hoe erg het was.
Ik heb geleerd te benoemen wat vooraf gaat aan die eerste. Bij mij: dat halfuur na het avondeten waarin niemand mij iets vraagt. Sindsdien loop ik dan een rondje. Niet spiritueel, gewoon effectief.
Twee jaar later
Ik ben één keer teruggevallen, op een bruiloft. Ik heb het de volgende dag in de groep gezegd. Dat is denk ik het hele verschil met de tien jaar ervoor: ik houd het niet meer geheim.
Ik slaap beter, ik ben ongeduldiger, ik voel meer. Niet alles daarvan is prettig. Het is wel echt.
Wat hielp
- Een groep waar niemand moraliseerde
- Het moment vóór de eerste leren herkennen
- Terugval binnen 24 uur bespreken in plaats van verzwijgen
Wat niet hielp
- Wachten op een dieptepunt
- Minderen met regels die ik zelf verzon
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.