“Mijn dagen gingen niet over pijn. Ze gingen over pijn voorkomen. Dat kostte meer.”
De zoektocht
Het begon met rugpijn na een verkeerde beweging. Na een half jaar was het niet weg, na twee jaar niet meer alleen mijn rug.
Ik heb alles gedaan: scans, fysiotherapie, injecties, een matras van te veel geld, een diëtist, een man in een schuur met een apparaat. Bij elke nieuwe poging kwam hoop, en na elke poging kwam een dip die net iets dieper was.
Het gevecht dat ik niet zag
Ik zei nee tegen bijna alles. Verjaardagen, een dagje weg, voetballen met mijn zoon. Elke keer met een goede reden: als ik nu ga, lig ik morgen plat.
Zo werd mijn wereld steeds kleiner. Op een gegeven moment bestond mijn leven uit pijn vermijden. En het gekke is dat de pijn daar niet minder van werd.
De andere vraag
Bij een revalidatietraject stelde iemand niet de vraag hoe we de pijn weg konden krijgen, maar wat ik zou doen als de pijn er ook morgen nog is.
Ik werd woedend. Ik dacht: je zegt dat het tussen mijn oren zit. Dat zei ze helemaal niet. Ze zei dat mijn leven ondertussen doorging en dat ik daar wel iets over te zeggen had.
We zijn gaan werken met kleine stappen, opbouwen op tijd in plaats van op gevoel. Twintig minuten wandelen, ook op een goede dag niet meer. Dat vond ik moeilijker dan de slechte dagen, want op goede dagen wilde ik inhalen.
Wat er veranderde
Mijn pijnscore is niet spectaculair gedaald. Van een zeven naar een vijf of zes, en soms nog steeds een acht.
Wat wel veranderde: ik ga weer naar verjaardagen, ik werk 24 uur, en ik sta zaterdag langs het veld. Ik doe mee met iets in plaats van uitzitten wat er niet is.
Ik slaap beter sinds ik ademhalingsoefeningen doe voor het slapen. Niet zweverig, gewoon langzamer uitademen dan inademen. Vijf minuten.
Wat ik anderen zou zeggen
Blijf zoeken zolang er nog iets te onderzoeken valt. En begin ondertussen alvast met leven, want die twee sluiten elkaar niet uit.
En zoek iemand die je niet vertelt dat het tussen je oren zit, maar ook niet belooft dat het weggaat.
Wat hielp
- Opbouwen op tijd, niet op gevoel
- De vraag: wat doe ik als de pijn morgen ook nog er is
- Ademhalingsoefeningen voor het slapen
- Weer meedoen met kleine dingen, ook met pijn
Wat niet hielp
- Op goede dagen alles inhalen
- Elke nieuwe belofte van genezing achterna
- Alles afzeggen om een slechte dag te voorkomen
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.