“Ik was niet chaotisch omdat ik niet mijn best deed. Ik deed mijn best om de chaos te verbergen.”
Altijd net op tijd, altijd uitgeput
Ik leverde alles op tijd in. Wat niemand zag was dat het de nacht ervoor gebeurde, in één ruk, met een hartslag in mijn keel. Deadlines waren het enige wat mijn hoofd in beweging kreeg.
Ik had lijstjes over lijstjes. Ik verloor mijn sleutels twee keer per week en mijn zelfvertrouwen ongeveer even vaak.
Waarom het zo lang duurde
Ik zat niet te stuiteren in de klas. Ik was het meisje dat dagdroomde en toch voldoendes haalde. Dat beeld past niet bij wat mensen denken bij ADHD, en dus dacht niemand eraan, ik zelf ook niet.
Het kwam uiteindelijk via mijn dochter. Bij haar onderzoek stelde de behandelaar een aantal vragen over de familie, en ik hoorde mezelf antwoorden geven die alle vier ja waren.
Wat de diagnose deed
Het eerste half jaar was vooral rouw. Ik was verdrietig om al die jaren waarin ik dacht dat ik karakterzwak was.
Daarna kwam het praktische deel. Ik werk nu in blokken van 45 minuten met een timer. Mijn agenda staat vol met verplaatsingstijd, want die vergat ik altijd. Belangrijke gesprekken plan ik niet na drie uur 's middags.
En ik heb dingen uitbesteed die ik niet kan volhouden. De boekhouding doet iemand anders. Dat kost geld en het bespaart me elke maand drie slechte avonden.
Geen excuus, wel een gebruiksaanwijzing
Ik zeg tegen mijn team wat ik nodig heb: geef me schriftelijk wat je afspreekt, want ik onthoud gesprekken slecht. Dat vond ik eerst gênant. Nu doet de helft van het team het onderling ook.
Ik ben niet veranderd. Ik ben opgehouden met tegen mezelf werken.
Wat hielp
- Onderzoek aanvragen, ook al paste ik niet in het klassieke beeld
- Werken in blokken met een timer
- Verplaatsingstijd letterlijk in de agenda zetten
- Taken uitbesteden die ik structureel niet volhoud
- Uitspreken wat ik nodig heb op mijn werk
Wat niet hielp
- Nog een nieuw planningssysteem kopen
- Mezelf vergelijken met collega's die dit niet nodig hebben
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.