“In het eerste jaar hield ik me vast aan regelen. Toen er niets meer te regelen was, kwam het.”
Het eerste jaar op de automatische piloot
Mijn moeder overleed in maart. Ik heb de uitvaart geregeld, het huis leeggehaald, de instanties gebeld. Mensen zeiden dat ik zo sterk was. Ik was vooral bezig.
Op de eerste sterfdag kwam iedereen. Bloemen, berichten, een appgroep die de hele dag doorging. Het was fijn en het voelde als iets afsluiten wat niet af was.
En toen werd het stil
Vanaf maand veertien belde niemand er meer over. Logisch, iedereen heeft een eigen leven. Alleen kwam bij mij toen pas de klap.
Ik werd boos om onbelangrijke dingen. Ik kon niet naar de supermarkt waar zij altijd kwam. Ik dacht: ik ben te laat met verdriet hebben, ik had dit vorig jaar moeten doen.
Wat me hielp
Ik ben naar een rouwgroep gegaan, acht avonden met mensen die allemaal iemand kwijt waren. Wat me hielp was niet de troost, maar het gebrek aan haast. Niemand vroeg of het al beter ging.
Daarnaast heb ik iets lichaamsgerichts gedaan. Ik had het idee dat ik van mijn schouders tot mijn keel dicht zat. Een paar sessies waarin ik alleen maar mocht merken wat er in mijn lijf gebeurde, hebben me meer laten huilen dan een jaar praten.
En ik ben haar recepten gaan koken. Klinkt klein. Het is de manier waarop ze nu nog in mijn week zit.
Wat ik zou zeggen tegen anderen
Als je iemand kent die iemand verloren heeft: zet in je agenda om te vragen hoe het gaat in maand vijftien. Niet in week twee.
En als je zelf midden in dat tweede jaar zit: je bent niet te laat. Je bent precies op tijd voor jouw rouw.
Wat hielp
- Een rouwgroep waar niemand vroeg of het al beter ging
- Lichaamsgericht werken toen praten vastliep
- Iets kleins en vasts: haar recepten koken
- Mensen die in het tweede jaar nog vroegen hoe het ging
Wat niet hielp
- Fases van rouw als checklist gebruiken
- Van mezelf verwachten dat de sterfdag een afsluiting was
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.