“Ik had niet meer mensen nodig. Ik had dezelfde mensen nodig, vaker.”
Hoe stil het werd
Nieuwe stad voor mijn werk, en drie maanden later ging mijn relatie uit. Ik had collega's die ik aardig vond en verder niemand.
Het gemene van eenzaamheid is dat je gaat denken dat het over jou gaat. Dat je te weinig bent. Ik werd iemand die afzegde omdat hij zich niet gezellig genoeg voelde.
Wat werkte
Ik ben gestopt met leuke dingen zoeken en begonnen met terugkomen. Elke donderdag naar dezelfde volleybaltraining, ook op de avonden dat ik geen zin had.
Na acht weken kende ik namen. Na vier maanden ging ik mee wat drinken. Zo langzaam gaat het en dat had niemand me verteld.
Wat het me leerde
Vriendschap is voor mij vooral herhaling. Niet klik, niet diepgang eerst: gewoon vaak genoeg dezelfde mensen zien tot het vanzelf gaat.
En eenzaamheid is geen karaktertrek. Het is een omstandigheid, en omstandigheden kun je veranderen.
Wat hielp
- Elke week naar dezelfde plek, ook zonder zin
- Verwachten dat het maanden duurt
- Eenzaamheid zien als omstandigheid, niet als eigenschap
Wat niet hielp
- Losse activiteiten waar ik nooit terugkwam
- Wachten tot ik me gezellig genoeg voelde
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.