“Ik kende alle theorie. Mijn lijf had het memo nooit gekregen.”
De man die altijd hielp
Ik was de collega die je op vrijdagavond nog kon bellen. Thuis was ik degene die zei dat het wel goed kwam. Ik vond dat een deugd, tot mijn vrouw vroeg wanneer ik voor het laatst iets had gewild.
Ik had geen antwoord. Niet omdat ik het niet wist. Ik voelde het niet.
Wat lichaamsgericht werken deed
In de eerste sessies moest ik iets doms doen: staan en aangeven wanneer iemand te dichtbij kwam. Ik liet haar tot vlak voor mijn gezicht komen en zei toen: nu is het goed. Ze vroeg wanneer ik het voor het eerst voelde. Dat was drie meter eerder geweest.
Zo simpel was het. Ik voelde het eerder dan ik het zei, er zat alleen twee meter tussen. Sindsdien is dat mijn maat: hoeveel meter zit er tussen wat ik voel en wat ik zeg?
Kracht bleek iets anders
Ik dacht dat kracht betekende dat je alles kon dragen. Nu denk ik dat het betekent dat je op tijd zegt wat je nodig hebt, ook als de ander het niet leuk vindt.
Ik ben twee klussen kwijtgeraakt door duidelijker te zijn. En ik ben thuis iemand geworden die er echt is. Die ruil neem ik.
Wat hielp
- Oefeningen waarin ik grenzen fysiek voelde, niet bedacht
- Meten hoe lang het duurt voordat ik zeg wat ik voel
- Eén ding per week doen dat ik zelf wilde
Wat niet hielp
- Nog een boek over grenzen stellen
- Alleen praten over mijn jeugd zonder iets te oefenen
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.