“Ik ben niet zwakker. Ik ben eerder klaar met de dag. Dat is iets anders.”
Altijd de vermoeide op feestjes
Ik ging graag mee en wilde na twee uur naar huis. Op kantoor met vier gesprekken om me heen kwam er niets uit mijn handen. Ik hield het bij dat ik niet sociaal genoeg was.
Wat er veranderde
Ik heb geen behandeling gehad. Ik heb een paar gesprekken gehad met een coach en veel gelezen over prikkelverwerking. Belangrijkste inzicht: het gaat niet over hoeveel ik aankan, maar over hoe snel ik vol zit en hoe lang ik nodig heb om leeg te lopen.
Praktisch werd het toen ik stopte met achteraf herstellen en ging plannen vóóraf. Halverwege een dag twintig minuten niets. Geen telefoon. Dat scheelt me een hele avond.
Waar mijn kracht zit
Ik merk in een vergadering binnen een minuut dat iemand het ergens niet mee eens is. Dat was jaren lang mijn last. Nu is het mijn werk: ik doe gesprekken waar dat precies nodig is.
Wat ik niet meer doe: mijn gevoeligheid gebruiken om ergens niet te hoeven zijn. Dat is een makkelijke val.
Wat hielp
- Rust plannen vóór de dag, niet erna
- Snappen dat het over tempo gaat, niet over kunnen
- Werk zoeken waar aanvoelen nuttig is
Wat niet hielp
- Testjes op internet
- Hoogsensitiviteit als identiteit en als reden om af te zeggen
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.