“Ik was zijn advocaat, zijn secretaresse en zijn moeder. Vooral dat laatste kwam er niet meer aan toe.”
Van schoolziek naar thuis
Het begon met buikpijn op zondagavond. Daarna een dag missen, toen twee. Op zijn dertiende zat hij vaker thuis dan in de klas.
Ik heb alles gedaan wat je kunt doen: gesprekken, verzoeken, een dossier bijhouden. Ik werd goed in het systeem en slecht in aanwezig zijn.
Wat er kantelde
Er kwam een begeleider die eerst een half jaar niets over school zei. Alleen contact maken, iets doen wat hij leuk vond, ritme opbouwen.
En ik kreeg voor het eerst iets voor mezelf: een oudertraining met andere ouders in dezelfde situatie. Dat klonk als de zoveelste verplichting en het was het enige waar ik lucht kreeg.
Belangrijkste zin die ik daar leerde: ik hoef niet elke dag te repareren.
Hoe het nu gaat
Hij volgt een deel van de lessen en doet twee dagen iets praktisch. Niet het plaatje dat ik voor ogen had. Hij staat wel weer op.
Wat ik andere ouders zou zeggen: vraag ook hulp voor jezelf, niet omdat je zwak bent, maar omdat je het lang moet volhouden.
Wat hielp
- Een begeleider die eerst contact maakte en niet over school begon
- Een oudertraining met ouders in dezelfde situatie
- Het doel bijstellen van 'terug naar normaal' naar 'weer op gang'
Wat niet hielp
- Alleen inzetten op aanwezigheid op school
- Alles zelf regelen zonder hulp voor mij
Ken je iemand die dit leest en denkt: dat ben ik?
Doorsturen kost een tel en kan het begin zijn van iets.
Dit zijn samengestelde ervaringsverhalen: geschreven op basis van wat ervaringsdeskundigen, hulpverleners en lotgenotengroepen ons vaak vertellen. Namen, plaatsen en details zijn veranderd, zodat niemand herkenbaar is. Wil je jouw verhaal delen? Laat het ons weten, we nemen echte verhalen graag op, met jouw toestemming. Deel je verhaal.